Հնադարյանը ենթադրում է հին Հունաստանի և Հռոմի ճարտարապետությունը։ Հին հունական ճարտարապետությունը, որն առաջացել էր Էգեյան ծովի կղզիներում, այնքան ներդաշնակ և ամբողջական էր, որ հետագայում ավելի ուշ ոճերի (Վերածնունդ, դասականություն, նեոդասականություն) կողմից ընկալվում էր որպես սկզբնաղբյուր, որպես նմուշ՝ ընդօրինակման համար։
Հնադարյան ոճով ներքին սենյակները զարդարված էին պատի գեղանկարչությամբ և երեսապատմամբ։
Հատակները հաճախ խճանկարային էին, ավելի ուշ՝ ծածկված գորգերով։ Նկարազարդ փայտակալավոր առաստաղը լրացվում էր թեթևաքանդակային պատկերներով, մեծ նկարազարդ ծաղկամաններով, տանագրաներով՝ փոքրիկ տերակոտայե արձանիկներով։
Բնօրինակ հունական կահույքը չի պահպանվել, բայց պահպանվել են թեթևաքանդակները և նկարները ծաղկամանների վրա։ Աթոռների ձևերը պարզ են և ծառայել են հետագա ոճային ձևերի նմուշների։
Երեք հիմնական ձևեր՝ նստարաններ, սովորական և արարողակարգային աթոռներ։ Պարզ աշխատանքային սեղանների կողքին կային նաև ճաշասենյակի ցածր տրապեզաձև սեղաններ՝ կենդանու թաթերի տեսքով երեք ոտքերի վրա։
Հնադարյան բնակարանի կահավորության մեջ մտնում էին նաև փոքրիկ արկղիկներ։ Մ․թ․ա․ III դարում Հունաստանում հայտնվեց կահույք՝ բրոնզից, զարդարված ոսկով, արծաթով, փափուկ թաթիլով։
Հունական զարդանախշի համար բնորոշ են ինչպես ձևային և բուսական, այնպես էլ երկրաչափական և ճարտարապետական տարրերը։
Բնորոշ նախշը՝ պարույրային, ինչպես նաև ալիքաձև գիծ։
Ճարտարապետության մեջ օգտագործվում էին դորիական, իոնիկ և կորինթյան կարգերի սյուներ, ինչպես նաև հայտնի մարդկանց քանդակագործական դիմանկարներ, թեթևաքանդակներ և բրելիեֆներ քարե սալերի վրա։
Եգիպտացիների հետ համեմատած հույները կրոնական դոգմատիկներ չէին։
Նրանք տաղանդավոր, ուրախ և կենսուրախ ժողովուրդ էին։
Իհարկե, նրանք էլ էին ունենում աստվածներ, բայց դրանք այնքան «մարդակերպ» էին, որ ունեին մարդուն հատուկ բոլոր արատները՝ հիմարություն, ագահություն, ուտելու չարաճճիություն և այլն։
Հիմք ընդունելով առասպելաբանությունը, որը միամտորեն մարմնավորում էր բնության ուժերը, հունական արվեստը էության մեջ բավականին իրատեսական էր։
Հին հռոմեացիները, լինելով հույների լավ աշակերտները, ոչ միայն լրիվ յուրացրին նրանց ժառանգությունը, այլև զարգացրին այն՝ համալրելով կարգերի համակարգը տոսկանական և կոմպոզիտ կարգերով։
Հռոմեացիների իսկական ձեռքբերումն այն է, որ միավորելով հունական կարգը, իտալական կամարը և գլանաձև թաղը՝ նրանք հորինեցին կամարա-կարգային վանդակը (հաղթական կամարը) և լավ փորձարկեցին այդպիսի ապշեցուցիչ գեղեցիկ ձևը, ինչպիսին է գմբեթը։
